Преминување на поток наречен „Јазик“
Сценарист: Минџун Ох
Секогаш го споменуваме терминот „јазична бариера“. Многу мои корејски пријатели секогаш велат дека сакаат да стекнат меѓународни пријатели, но јазикот секогаш претставува проблем. Во овој случај, и претпоставувам дека за многу други Корејци, јазичното прашање всушност претставува бариера.
Нашето патување во Џечеон беше мешавина од националности и пријателства. Освен Корејците, кои всушност се познаваат преку нивните клупски активности, повеќето од некорејските членови што присуствуваа никогаш не се запознале и мораа да создадат нови односи со своите корејски колеги и други странски учесници. Ова бараше многу труд поради таканаречената јазична бариера. Кршењето на таа бариера, што за Корејците значеше да не го користат својот мајчин јазик, беше тешка промена. Но, тоа не беше најголемата тешкотија на денот. Од самиот почеток, имаше некои членови кои не присуствуваа без претходна најава, а имаше и некои проблеми со нашето мени за ручек. Поради овие тешкотии, почнавме да ја кршиме таа бариера и да почнуваме да се средуваме едни со други и да се дружиме, обединети преку употребата на англискиот јазик. Но, најголемата тешкотија на денот сè уште не беше започната.
За попладневниот распоред, мораше да посетиме еден добро познат будистички храм во Џечеон, наречен „Џонгбанг-са“. Забележавме дека искачувањето ќе биде пешачење од 2 км, па никој немаше никакви проблеми со тоа. Но, она што не го забележавме беше фактот дека поради дождовите што паднаа пред денот на патувањето, имаше потоци што го пресекуваа патот. Сите не бевме подготвени за овој дел од патувањето. Но, она што се случи потоа беше навистина магично. Малкумина од нас почнаа да паѓаат во потоци боси и почнаа да им помагаат на нашите членови да ги преминат тие потоци. Други се фаќаа за раце, а некои буквално ги носеа другите членови низ потоци. Ова беше најтешкиот дел од тој дводневен распоред. Но, откако го надминавме тоа пешачење, станавме поблиски од кога било досега.
Поминаа неколку месеци откако се вративме од Џечеон, но јас и некои други корејски членови сè уште сме во контакт со новостекнатите странски пријатели од тој ден. Сите поминавме низ многу работи во текот на тој дводневен распоред и, искрено, вредеше. Да се намокриме, да се држиме за рака, да си помагаме, тоа е доказ за другарство. И преку тоа другарство, навистина ја пробивме јазичната бариера, или е тоа „јазичен тек“? Им благодарам на сите членови што присуствуваа на патувањето за тоа што создадоа незаборавно сеќавање.
